Uwaga
Serwis Wedabaja jest portalem tematycznym prowadzonym przez Grupę Wedamedia. Aby zostać wedapedystą, czyli Użytkownikiem z prawem do tworzenia i edycji artykułów, wystarczy zarejestrować się na tej witrynie poprzez złożenie wniosku o utworzenie konta, co można zrobić tutaj. Liczymy na Waszą pomoc oraz wsparcie merytoryczne przy rozwoju także naszych innych serwisów tematycznych.

Religia na Filipinach

Z Wedabaja, legendy
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Religia na Filipinach
Religia Pew Research Center, 2010[1][2] Operation World, 2010[3] The ARDA, 2015[4]
Chrześcijanie 92,6% 92,2% 92,4%
Katolicyzm 81,4% 76,9% 79,7%
Protestantyzm 10,8% 13,4%[mini 1] 10,1%
Muzułmanie 5,5% 5,6% 5,8%
Religie rodzime 1,5% 0,6% 0,2%
Brak religii 0,1% 1,1% 1%
Uwagi
  1. Protestantyzm (6,3%) + niezależne kościoły (7,1%).
Katolicka katedra w Manili

Religia na Filipinach – od kilku stuleci zdominowana jest przez chrześcijaństwo, z jego głównym nurtem Kościołem katolickim. Od końca XIX wieku przybyły i prężnie rozwijają się różnorodne kościoły protestanckie stając się największą mniejszością religijną na Filipinach. Największą mniejszością niechrześcijańską są muzułmanie. Niektórzy rdzenni mieszkańcy Filipin wciąż praktykują animizm, a wiele tradycji religii Anito przetrwało pod postacią ludowego katolicyzmu[5].

Konstytucja Filipin gwarantuje wolność sumienia i praktyki religijnej, jednocześnie zabrania ustanowienia religii państwowej[6].

Chrześcijaństwo

Kościół metodystyczny w Manili

Chrześcijaństwo dotarło na Filipiny wraz z przybyciem Ferdynanda Magellana w 1521 roku. W 1565 roku przybył pierwszy misjonarz augustiański. Pod koniec XVI wieku archipelag został uznany przez Hiszpanię i nazwany na cześć króla Filipa II. W 1611 roku dominikanie założyli w ManiliUniversity of Santo Tomas. W 1695 roku swoje pierwsze uczelnie rozpoczęli także jezuici[7].

Działalność misyjna podczas rządów kolonialnych tego kraju doprowadziła do przekształcenia Filipin w pierwszy katolicki naród w Azji Wschodniej, z około 92,5% ludności należącej do wyznania katolickiego. Obecnie po Brazylii i Meksyku Filipiny mają trzecią co do wielkości populację katolicką na świecie[8].

Wśród rdzennych katolików istniały napięcia spowodowane brakiem kapłanów filipińskich. Doprowadziło to do buntu duchowieństwa filipińskiego prowadzonego przez Gregorio Aglipaya i powstania w 1902 roku Niezależnego Kościoła Filipińskiego,[7] który dołączył do rodziny Kościołów starokatolickich.

Pierwsi protestanci pojawili się dopiero w 1898 roku, gdy Filipiny zostały zaanektowane przez Stany Zjednoczone. W 1901 r. prezbiterianie, którzy przybyli w 1899 r., założyli słynną uczelnię Silliman University. W tym czasie przybyli też metodyści (1899), następnie baptyści (1900), Disciples of Christ (1901), CMA (1902), anglikanie (1902) i adwentyści dnia siódmego (1906). Z innych grup w 1898 przybyli mormoni, a w 1908 – świadkowie Jehowy[7].

W 1914 roku Felix Manalo zostaje założycielem Kościoła Chrystusowego, który stał się drugą co do wielkości chrześcijańską organizacją na Filipinach, po Kościele katolickim. Doktryna kościoła jest antytrynitarna, a sam Felix Manalo uznawany jest za ostatniego posłańca Boga[9].

W latach 1920-40 powstają pierwsze kościoły zielonoświątkowe założone przez misjonarzy ze Stanów Zjednoczonych. W 1978 roku Eddie Villanueva zostaje założycielem neo-zielonoświątkowego kościoła „Jezus jest Panem”. Badanie z 2003 roku wykazało, że 15% filipińskich katolików jest charyzmatykami, a ponad jedna trzecia niekatolickich chrześcijan jest zielonoświątkowa lub charyzmatyczna[10].

Islam

Islam dotarł do Filipin pod koniec XIV wieku przez muzułmańskich kupców znad Zatoki Perskiej i z Malajów[11].

Większość muzułmanów należy do różnych grup mniejszości etnicznych i zamieszkuje na Mindanao i pobliskich wyspach na południu. Chociaż większość z nich to praktykujący sunnici, niewielka mniejszość szyitów żyje w prowincjach Lanao del Sur i Zamboanga del Sur na Mindanao. Coraz więcej muzułmanów migruje do ośrodków miejskich Manili i Cebu[6].

Na południu kraju działa największa separatystyczna grupa na Filipinach – Islamski Front Wyzwolenia Moro[12]. Odnotowano także działalność Państwa Islamskiego (ISIS), a w ostatnim czasie miało miejsce kilka zamachów bombowych[13]. Szacuje się, że od lat 70. XX wieku w wyniku działań separatystów zginęło w tym regionie ponad 150 tysięcy ludzi[14].

Statystyki

XV-wieczny bulul z ceremonialną misą, znajdujący się w muzeum w Luwrze

Ważniejsze związki wyznaniowe na Filipinach, w 2010 roku, według książki Operation World[3]:

Religia/Kościół Liczba wiernych Procent ludności
Kościół katolicki 71,95 mln 76,86%
Muzułmanie 5,289 mln 5,65%
Kościół Chrystusowy (INC) 2,375 mln 2,54%
Niezależny Kościół Filipiński „Aglipayan” 1,6 mln 1,71%
Kościół „Jezus jest Panem” 1,25 mln 1,34%
Zjednoczony Kościół Chrystusowy na Filipinach 995 tys. 1,06%
Zjednoczony Kościół Metodystyczny 675 tys. 0,72%
Mormoni 668 tys. 0,71%
Krucjata Cudów Jezusa 650 tys. 0,69%
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego 640 tys. 0,68%
Zbory Boże 576 tys. 0,62%
Animiści 515 tys. 0,55%
Chrześcijański i Misyjny Sojusz 475 tys. 0,51%
Filipińska Konwencja Kościołów Baptystycznych 300 tys. 0,32%
Kościoły Chrystusowe 260 tys. 0,28%
Zjednoczony Kościół Zielonoświątkowy 245 tys. 0,26%
Bahaiści 234 tys. 0,25%
Południowa Konwencja Baptystów (IMB) 219,8 tys. 0,23%
Kościół Nowoapostolski 216 tys. 0,23%
Świadkowie Jehowy 168 tys. 0,18%
Międzynarodowy Kościół Poczwórnej Ewangelii 140 tys. 0,15%
Kościół Boży (Cleveland) 135 tys. 0,14%
Kościół Episkopalny na Filipinach 135 tys. 0,14%
Buddyści 0,1%
Religie chińskie 0,1%

Przypisy

  1. Table: Religious Composition by Country, in Percentages, Pew Research Center's Religion & Public Life Project, 18 grudnia 2012 [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  2. Table: Christian Population as Percentages of Total Population by Country, Pew Research Center's Religion & Public Life Project, 19 grudnia 2011 [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  3. 3,0 3,1 Jason Mandryk, Operation World: Panduan untuk Mendoakan Semua Bangsa di Dunia [Edisi ke-7], Katalis Media & Literature - Yayasan Gloria, 20 grudnia 2013, ISBN 978-602-9254-12-9 [dostęp 2019-09-14] (indonez.).
  4. Philippines, Religion And Social Profile - National Profiles, www.thearda.com [dostęp 2019-09-14].
  5. Maryanne Moll, Abinales, Patricio N and Donna J Amoroso - State and Society in the Philippines, str. 11-12 [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  6. 6,0 6,1 PHILIPPINES 2018 INTERNATIONAL RELIGIOUS FREEDOM REPORT (ang.). U.S. Department of State, 2018. [dostęp 2019-09-14].
  7. 7,0 7,1 7,2 Phillipines, WORLDMAP.ORG [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  8. The Global Catholic Population, Pew Research Center's Religion & Public Life Project, 13 lutego 2013 [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  9. Iglesia ni Cristo - Filipino church, Encyclopedia Britannica [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  10. Historical Overview of Pentecostalism in Philippines, Pew Research Center's Religion & Public Life Project, 5 października 2006 [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  11. Islam in the Philippines, rlp.hds.harvard.edu [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  12. ABS-CBN News, Duterte: Less fighting in Mindanao because of Bangsamoro Organic Law, ABS-CBN News [dostęp 2019-09-14].
  13. Philippines: Isis claims bombing that killed five on Jolo island, The Guardian, 2019 [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  14. Podwójny zamach na katedrę. Dżihadyści: to my, TVN24.pl [dostęp 2019-09-14].